W letnie dni rozczytuję się w naukach Osho - hinduskiego guru. Chciałabym podzielić się z Wami pewnym fragmentem z książki „Miłość, wolność, samotność”. Podejrzewam, że z czasem tych fragmentów będzie więcej. Nie mogę oprzeć się tej prawdzie!

„Miłość (…) zaczyna się w głębokiej samotności. Miłość wyraża się poprzez współodczuwanie, ale to nie ono jest jej źródłem; źródłem miłości jest medytacja. Gdy jesteś całkowicie zadowolony ze swojej samotności – gdy nie potrzebujesz drugiej osoby, gdy druga osoba nie jest potrzebą – wtedy jesteś zdolny pokochać. Jeśli druga osoba jest twoją potrzebą, możesz jedynie wykorzystywać, manipulować, dominować, ale nie pokochasz. Ponieważ polegasz na drugiej osobie, pojawia się zaborczość – wyrasta ze strachu (…). Jednak miłość nie może tworzyć więzienia – a jeśli to robi, wtedy pełni funkcję nienawiści. Miłość przynosi wolność, miłość daje wolność. Nie jest zaborcza. Ale to możliwe jest tylko wtedy, gdy znasz inną jakość miłości, związaną nie z potrzebami, lecz z dzieleniem się. Miłość jest dzieleniem się nadmiarem radości. Jesteś nią przepełniony; nie jesteś w stanie jej w sobie pomieścić, musisz się nią dzielić. Wtedy powstaje poezja, wtedy pojawia się coś niezwykle pięknego, pochodzącego nie z tego świata, pochodzącego spoza niego”.